żywa. Warto poznać sardyńską rodzinę Agus i warto jednocześnie poznać bliżej ją samą. Bo to trzeba tej książce przyznać – jest prawdziwa i czasami prawdziwa do bólu. „Póki rekin śpi” wzbudza zaufanie i fascynuje. Nie tak jak „Ból kamieni”, ale na tyle silnie, że warto tę opowieść przeczytać. Póki rekin śpi>, >W. 1978, absolwent filologii polskiej UJ oraz Podyplomowego Studium Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej UJ; niezależny recenzent;
jej się zdecydować, kogo tak naprawdę chce opisywać. Uciekającego od życia i odpowiedzialności za nie (w sensie dosłownym i metaforycznym) ojca czy matkę, która za wszelką cenę dąży do szczęścia i harmonii rodziny, choć te pojęcia są jej całkowicie obce? Romansującą z rozmaitymi mężczyznami ciotkę czy ich kochanków, którzy wydają się chwilami dużo ciekawsi niż członkowie rodziny Sevilla Mendoza? A może bohaterka chce się skupić przede wszystkim na swym zaborczym kochanku, który
na kilka minut zmienić lekturę, by język Valente znów uderzył z pełną mocą czytającego. Dla mnie właśnie on, a nie konstrukcja czy fabuła, stanowi główny element „Opowieści sieroty”. Wydaje mi się, że „Opowieści sieroty. W ogrodzie nocy” jest jak na razie najbardziej przystępną dla czytelnika książką w Uczcie Wyobraźni. Szkatułkowa konstrukcja nie sprawia problemów w odbiorze, a mam wrażenie, że nawet wspomaga głód wiedzy o tym, co się wydarzy w następnym rozdziale; czytelnik,
tylko sens jego obecności tak naprawdę trudno sobie wytłumaczyć. Jest zatem ów Bóg w opowieściach Agus i nie ma go jednocześnie. Jest wyraźnie zaznaczona tonacja transcendentnego niepokoju i jest jednocześnie jasność przekonań oraz wierzeń wszystkich członków familii Mendoza. Milena Agus wprowadza postać Boga, by uwiarygodnić niepokój, który towarzyszy codziennym poczynaniom jej bohaterów. Taki Bóg na pewno z politowaniem kiwa głową, kiedy widzi cały szereg
życia kulturalnego i kształcenia młodzieży. W swoich tekstach boimy się używać konkretnych nazw, by nie zostać posądzonymi o kryptoreklamę. Boimy się wychodzić poza utarte ścieżki – bo stracimy reklamodawców. A przecież pewna doza szaleństwa jest niezbędna jeśli myślimy o sukcesie. W dzisiejszym świecie trzeba się umieć postawić, żeby zostać zauważonym. Stały i bezpieczny zysk to chyba nie wszystko. Trzeba w sobie znaleźć odrobinę zamiłowania do hazardu. Puma podpisała kontrakt z Usainem
ma prawa się sprzedać". A jednak się sprzedało a Możdżer jest jednym z niewielu polskich jazzmanów rozpoznawalnych na ulicy przez niby niewyrobionych słuchaczy. I ufać w ich poczucie smaku. Nawet jeśli tylko pokazujemy własne zdjęcia z wakacji, starajmy się podejść do odbiorców z całym szacunkiem na jaki zasługują. Dzięki temu z pewnością nawiążemy z nimi bliższy kontakt. Sukces - nawet najtrudniejszych prac - zależy przecież jedynie od przygotowania widzów. Starać muszą się obie strony. Jeśli
poglądy trafiają w średnią statystyczną. Z tego faktu zdały sobie chyba w ostatnim czasie sprawę osoby decydujące o programie kulturalnym. W Dużym Formacie Orliński doskonale trafił ostatnio w kwestie formatowania opartego o badania targetu. Dzięki temu można już trafić w radio na muzykę odstającą nieco od zamiłowań trzynastolatki w białych kozakach. Byłem ostatnio świadkiem interesującej dyskusji. W jednym z wydawnictw fotograficznych zastanawiano się nad projektem okładki nowej książki fotograficznej.
Żadna z nich nie potrafi odnaleźć swojego miejsca na współczesnej mapie wydarzeń kulturalnych. Jeden z włoskich designerów pytany kiedyś o jego sposób na projektowanie mebli odpowiedział, że projektuje rzeczy, które podobają się jemu samemu. Bo jeśli trafiają w jego konkretny gust to jest szansa, że spodobają się jeszcze komuś. Gdyby zaś (do czego namawiają go księgowi) projektował rzeczy trafiające w gust przeciętny gust - skończyłoby się to katastrofą. Nie ma bowiem na świecie ani jednej osoby, której
Lemire najpierw wciąga czytelników, by w końcu ich wyzwolić. Myślę, że dobrze się stało, iż Milenę Agus poznaliśmy najpierw jako autorkę „Bólu kamieni”. Jej debiutancka książka już tak bardzo nie porywa, nie ma w sobie tej delikatności i subtelności, którą odnaleźć można na kartach wydanej przed rokiem przez W. Owszem, włoska pisarka nadal sugestywnie opisuje realia życia w Sardynii, nadal jest wyczulona na emocjonalne niuanse i nadal sprawnie buduje napięcie, opowiadając o uczuciach.