Lemire najpierw wciąga czytelników, by w końcu ich wyzwolić. Myślę, że dobrze się stało, iż Milenę Agus poznaliśmy najpierw jako autorkę „Bólu kamieni”. Jej debiutancka książka już tak bardzo nie porywa, nie ma w sobie tej delikatności i subtelności, którą odnaleźć można na kartach wydanej przed rokiem przez W. Owszem, włoska pisarka nadal sugestywnie opisuje realia życia w Sardynii, nadal jest wyczulona na emocjonalne niuanse i nadal sprawnie buduje napięcie, opowiadając o uczuciach.
jej się zdecydować, kogo tak naprawdę chce opisywać. Uciekającego od życia i odpowiedzialności za nie (w sensie dosłownym i metaforycznym) ojca czy matkę, która za wszelką cenę dąży do szczęścia i harmonii rodziny, choć te pojęcia są jej całkowicie obce? Romansującą z rozmaitymi mężczyznami ciotkę czy ich kochanków, którzy wydają się chwilami dużo ciekawsi niż członkowie rodziny Sevilla Mendoza? A może bohaterka chce się skupić przede wszystkim na swym zaborczym kochanku, który
swoimi refleksjami na temat bardziej ogólny, jednak wpływający także na jakość artystyczną prac fotograficznych, z którymi obcujemy. Zewsząd słychać narzekania na powszechny upadek gustów. We wszystkich opiniotwórczych (czy może raczej "opiniotwórczych", niestety) periodykach/programach/audycjach pojawiają się z dużą regularnością biadolenia, że płyty Dody sprzedają się lepiej niż Mykietyn czy Szymański. Albo, że wolimy chodzić do kina raczej na transformersów a nie na retrospektywę Bergmana.
Lemire najpierw wciąga czytelników, by w końcu ich wyzwolić. Myślę, że dobrze się stało, iż Milenę Agus poznaliśmy najpierw jako autorkę „Bólu kamieni”. Jej debiutancka książka już tak bardzo nie porywa, nie ma w sobie tej delikatności i subtelności, którą odnaleźć można na kartach wydanej przed rokiem przez W. Owszem, włoska pisarka nadal sugestywnie opisuje realia życia w Sardynii, nadal jest wyczulona na emocjonalne niuanse i nadal sprawnie buduje napięcie, opowiadając o uczuciach.
Tę różnorodność usiłuje pokazać bohaterka-narratorka, która wkracza w dorosłe życie i próbuje udowodnić samej sobie, że zasługuje na piękną miłość, jakiej nikt w jej rodzinie nigdy nie zaznał. Osiemnastolatka wydaje się nad wyraz rozwinięta – zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie. Jej dojrzałość pozwala przyjrzeć się rodzinie uważnie i wysnuć kilka refleksji dotyczących istoty ludzkiej natury oraz różnych dróg dochodzenia do życiowego szczęścia. Trudno
Żadna z nich nie potrafi odnaleźć swojego miejsca na współczesnej mapie wydarzeń kulturalnych. Jeden z włoskich designerów pytany kiedyś o jego sposób na projektowanie mebli odpowiedział, że projektuje rzeczy, które podobają się jemu samemu. Bo jeśli trafiają w jego konkretny gust to jest szansa, że spodobają się jeszcze komuś. Gdyby zaś (do czego namawiają go księgowi) projektował rzeczy trafiające w gust przeciętny gust - skończyłoby się to katastrofą. Nie ma bowiem na świecie ani jednej osoby, której
Lemire najpierw wciąga czytelników, by w końcu ich wyzwolić. Myślę, że dobrze się stało, iż Milenę Agus poznaliśmy najpierw jako autorkę „Bólu kamieni”. Jej debiutancka książka już tak bardzo nie porywa, nie ma w sobie tej delikatności i subtelności, którą odnaleźć można na kartach wydanej przed rokiem przez W. Owszem, włoska pisarka nadal sugestywnie opisuje realia życia w Sardynii, nadal jest wyczulona na emocjonalne niuanse i nadal sprawnie buduje napięcie, opowiadając o uczuciach.
opisach praktyk sadomasochistycznych, którym oddaje się narratorka ze swym kochankiem. Wydaje się więc, że wszystkiego w tej książce jest za dużo – bohaterów, emocji, zdarzeń i opowieści. Jest to mimo wszystko książka, którą warto znać. Sardyńska familia Sevilla Mendoza to specyficzna grupa osób. Wszyscy żyją pozornie razem, ale tak naprawdę osobno. Każdy z członków rodziny znajduje się we własnym świecie przeżyć i te przeżycia rzadko mają okazję ze sobą skonfrontować.