opisach praktyk sadomasochistycznych, którym oddaje się narratorka ze swym kochankiem. Wydaje się więc, że wszystkiego w tej książce jest za dużo – bohaterów, emocji, zdarzeń i opowieści. Jest to mimo wszystko książka, którą warto znać. Sardyńska familia Sevilla Mendoza to specyficzna grupa osób. Wszyscy żyją pozornie razem, ale tak naprawdę osobno. Każdy z członków rodziny znajduje się we własnym świecie przeżyć i te przeżycia rzadko mają okazję ze sobą skonfrontować.
zakusy niektórych korektorów wykreślających trudne zdania ". Przekonał się o tym na przykład wydawca płyty "Piano" Możdżera. Wcześniej był on znany jedynie w wąskim środowisku. Wybierano go co prawda na "pianistę roku" - ale w plebiscycie Jazz Forum głosuje niewiele ponad tysiąc osób. "Piano" ukazało się na rynku siedem lat po nagraniu. Taśma leżała w sejfie (w szafce?) przez siedem lat aż znalazł się ktoś, kto postanowił wyłożyć własne pieniądze na co. co "nie
tylko sens jego obecności tak naprawdę trudno sobie wytłumaczyć. Jest zatem ów Bóg w opowieściach Agus i nie ma go jednocześnie. Jest wyraźnie zaznaczona tonacja transcendentnego niepokoju i jest jednocześnie jasność przekonań oraz wierzeń wszystkich członków familii Mendoza. Milena Agus wprowadza postać Boga, by uwiarygodnić niepokój, który towarzyszy codziennym poczynaniom jej bohaterów. Taki Bóg na pewno z politowaniem kiwa głową, kiedy widzi cały szereg
życia kulturalnego i kształcenia młodzieży. W swoich tekstach boimy się używać konkretnych nazw, by nie zostać posądzonymi o kryptoreklamę. Boimy się wychodzić poza utarte ścieżki – bo stracimy reklamodawców. A przecież pewna doza szaleństwa jest niezbędna jeśli myślimy o sukcesie. W dzisiejszym świecie trzeba się umieć postawić, żeby zostać zauważonym. Stały i bezpieczny zysk to chyba nie wszystko. Trzeba w sobie znaleźć odrobinę zamiłowania do hazardu. Puma podpisała kontrakt z Usainem
na przestrzeni lat, a także snuje rozmyślania o rodzinie, pamięci, żalu, sekretach z przeszłości i pojednaniu. Ze świeżym i ekspresyjnym stylem rysunku, będący u szczytu swoich umiejętności Lemire najpierw wciąga czytelników, by w końcu ich wyzwolić. Myślę, że dobrze się stało, iż Milenę Agus poznaliśmy najpierw jako autorkę „Bólu kamieni”. Jej debiutancka książka już tak bardzo nie porywa, nie ma w sobie tej delikatności i subtelności, którą odnaleźć można na kartach
nieudanych prób odnalezienia szczęścia przez Sardyńczyków. To nie tylko rodzinna opowieść. To przede wszystkim powieść o mieszkańcach Sardynii. Ludziach, wobec których autorka potrafi być ironiczna. Sardyńczycy nie grzeszą odwagą i nie mają odwagi także wszyscy bohaterowie tej książki, bo tak naprawdę tylko ciotka bohaterki potrafi dzielnie powalczyć o własne szczęście i to jej wyrazistość oraz determinacja tak imponują osiemnastolatce. „Póki rekin śpi” to także
na przestrzeni lat, a także snuje rozmyślania o rodzinie, pamięci, żalu, sekretach z przeszłości i pojednaniu. Ze świeżym i ekspresyjnym stylem rysunku, będący u szczytu swoich umiejętności Lemire najpierw wciąga czytelników, by w końcu ich wyzwolić. Myślę, że dobrze się stało, iż Milenę Agus poznaliśmy najpierw jako autorkę „Bólu kamieni”. Jej debiutancka książka już tak bardzo nie porywa, nie ma w sobie tej delikatności i subtelności, którą odnaleźć można na kartach
Żadna z nich nie potrafi odnaleźć swojego miejsca na współczesnej mapie wydarzeń kulturalnych. Jeden z włoskich designerów pytany kiedyś o jego sposób na projektowanie mebli odpowiedział, że projektuje rzeczy, które podobają się jemu samemu. Bo jeśli trafiają w jego konkretny gust to jest szansa, że spodobają się jeszcze komuś. Gdyby zaś (do czego namawiają go księgowi) projektował rzeczy trafiające w gust przeciętny gust - skończyłoby się to katastrofą. Nie ma bowiem na świecie ani jednej osoby, której
Lemire najpierw wciąga czytelników, by w końcu ich wyzwolić. Myślę, że dobrze się stało, iż Milenę Agus poznaliśmy najpierw jako autorkę „Bólu kamieni”. Jej debiutancka książka już tak bardzo nie porywa, nie ma w sobie tej delikatności i subtelności, którą odnaleźć można na kartach wydanej przed rokiem przez W. Owszem, włoska pisarka nadal sugestywnie opisuje realia życia w Sardynii, nadal jest wyczulona na emocjonalne niuanse i nadal sprawnie buduje napięcie, opowiadając o uczuciach.